همينجوري...

همون — Sun, 10 Feb 2008 16:32:00 GMT

اينقدر مي گن خدمت رساني به مردم!اه...مردم از بس به مردم خدمت رسانديم.کي مي خواد جواب گريه هاي سوزناکه منو بده اونوقتي که تو سرماي استخوان سوز 23درجه زير صفر،اون هم ساعت 5/7صبح،سرسرخوران با هزار تا آيه الکرسي و فوت و بسم الله بره سرکار.بعدشم تو شرايط بدتر از اون،8 شب برگرده خونه؟!!! گفتند: "بابا تعطيله." کي گوش کرد! گفتند:"خانم هاي کارمند تعطيل!" خانم کارمند کجا بوديم که تعطيل باشيم!

مردم که روز و شب و برف و بارون و روز تعطيل يا غيرتعطيل نميشناسند.صف مي کشند و توقع دارند خوب ديگه! اگه انجام بدي مي گن وظيفته!انجام ندي مي گن:حقوق ميگيري که جاخوش کني تو گرما و مردم و خون به جيگر کني؟

راست مي گن خوب!بايد خدمت رساني کرد.مهم نيست که سيبري باشه يا جزاير قناري!!!

***

روزچهارشنبه 26دي كه هفتم محرم بود،يكدفعه يك گلوله ي بزرگ غصه ،نمي دونم از كجا و چه جوري،خراب شد روي دلم.دلم گرفت،آن هم بدجوري!گفتم:خوب مي شي!

ولي تا الان كه خوب شدني تو كار نبوده.بايد يه برف پاكن بياد و با برفا،اين گلوله رو هم جمع كنه و ببره.حسابي يخ زده ها!

***

گفتم كه يه جورهايي شدم.حتما افسرده يا روانپريش شدم.خودم و وزن كردم و ديدم همون 49كيلوام!!!

اولش غصه ام شد.آخه دخترو اينقدر مردني! اما بعد كه خوب فكر كردم ديدمبايد يه كم خوش باوري به خرج بدم.اينكه اگه من بميرم 49كيلو از سنگينيه روي زمين كم ميشه و مي تونه تندتر دور خورشيد بچرخه(اينو از تو يه داستان كوتاه خوندم.تعبير قشنگي بود!)

وآنوقت بود كه فهميدم من اصلا افسرده نيستم!

***

به سرم زد وصيت بنويسم و بزارم برگشو بين كتابام تا بعد از مرگم يكي اتفاقي پيداش كنه . چه ذوقي ميكنه حتما(خودم و خيلي تحويل مي گيرم مي تونم .اين اواخر به اين مرض دچار شدم)

هرچي فكر كردم ديدم نه خونه و زميني دارم كه ببخشم و نه مال و ثروتي كه بعد از من سرش دعوا بشه و به خاطرش همه به روحم فاتحه بفرستن كه دعوا بينشون انداختم!!!

چندتا كتاب مي مونه كه دارن تو كتابخونه خاك مي خورن و بعد از من،در خانواده ي فرهنگ دوست من،يه جور سر به نيست ميشن!

بقيه ي كاغذپاره هايي كه براي هيچ كس ،حتي خودم كه نمي دونم چرا نگه شون داشتم،اهميتي نداره ،هم محترمانه ريخته ميشن تو سطل زباله.

پس ديگه چي مي مونه؟هيچي،جز يه همون با سرو ته يه كرباس!

سروته يه كرباس

همينجوري...